روز به روز دارم به این نتیجه بیشتر نزدیک میشم و این حرفا رو تکرار میکنم.من آدم احمقی هستم که هیچوقت نفهمیدم چی در واقع به من کمک کرد.من آدم احمقی هستم که ساعت چار صب به نتیجه‌ای میرسم و هف-هش ساعت بعد یادم میره اون چی بوده.آدم احمقی هستم که چشمم رو به دنیای واقعی بستم.من آدم احمقی هستم که هیچوقت از اشتباهاتم درس نمیگیرم و من آدم احمقی هستم که تا اینجا،عمرم رو تلف کردم.

ولی این بار اینو نوشتم تا یادم بمونه که هر بار اینجا رو دیدم بفهمم از چه چیزایی پشیمون بودم.تا فردا صبح بدونم که تا وقتی تغییر نکنم،همون آرمان ِ احمقی بودم که هستم.